شعر استاد علامه حسن زاده املی
|
غزل پرورد درّ يتيمي را به دامان خزف |
|
دولتم آمد به كف با خون دل آمد به كف حبّذا خون دلي دل را دهد عزّ و شرف روضه رضوان جانانست و سربازان عشق سبزه زار شهوتست و اهل اصطبل و علف خردسالي بودم اندر دشت چون آهو بره ناگهان صيّاد چابك دست غيبي را هدف سوره توحيد تيرجان شكارش تا به پر بر دلم بنشست يا درّي فرو شد در صدف يوسفم تحصيل دانش گشت و من يعقوب وار از فراقش كو به كو ، كوكو به بانگ يا اسف گر نبودي لطف حق از گريه شام و سحر ديدگانم بيشك اينك بود در دست تلف جوهر نفس ار نه روحانية السوس است پس طالب اصلش چرا شد با دو صد شوق و شعف لوحش الله صنع نقاشي كه از ماء مهين پرورد درّ يتيمي را به دامان خزف گر كسان قدر دل بشكسته را مي يافتند يكدل سالم نميشد يافت اندر شش طرف تحفه جانرا چو سازي عُقر راه قرب دوست دوست را يابي به انواع عطايا و تُحف بر شد از اكليل چرخ نيلگون تاج حسن رتبت فرقش نگر از تربت پاك نجف ديوان حضرت علامه استاد حسن زاده آملي حفظه الله تعالي ص 83 |